இப்போது சர்தார்ஜி கிஷன் சிங் தன் நட்பையும் எனக்காக களைந்த சம்பவத்தைக் காணலாம்...
இந்தக் கிஷன் சிங்கிற்கு ஒரு மிகப் பழகிய நண்பர் இருந்தார். அவர் பெயர் கர்தார் சிங், வயது சுமார் 55 இருக்கலாம் அவர் ஒரு டேக்ஸி ஓட்டுனர், ஆங்கிலம் நன்கு பேசுவார், அவர் அடிக்கடி இங்கு வருவார், அவர் நம் முன்னாள் பிரதமர் ஸ்ரீமதி இந்திராகாந்தி அம்மையாருக்கு கார் ஓட்டுனராக இருந்ததாகச் சொல்லி கொண்டார். என்னைஅவருக்கு ஒரு நாள் அறிமுகம் செய்து வைத்தார்கள் சர்தார்ஜி குடும்பத்தினர், அங்கு ஆங்கிலம் பேசுவது நான் மட்டும் தான் என்பதால் இந்தக் கர்தர்சிங் என்னிடம் ஆங்கிலத்தில் அரசியலை ஆரம்பித்து அலசுவார், எனக்கும் அரசியலுக்கும் வெகு தூரம்இருப்பினும் பொறுமையாகச் செவி சாய்ப்பேன். கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அவர் என்வீட்டிற்குள் வந்து பேச ஆரம்பித்தார். என் மாமியார் அவர்களுக்கு தமிழ் நாவல் என்றால் உயிர்தான். அதுவும் திருமதி ஆர் சூடாமணி வை மு,கோ திருமதி லட்சுமி தமிழ்வாணன் போன்ற புத்தகங்கள் தமிழ்ச் சங்கத்திலிருந்து எடுத்து வந்து படிக்கஆரம்பித்தால் பூலோகமோ சுவர்கமோ தெரியாது. அவ்வளவு அதில் ஆழ்ந்துவிடுவார், அடிக்கடி தன் நண்பரைப் பார்க்க இந்த ஓட்டுனர் வந்து பின் முற்றத்தில் பேச்சுக்கள் தொடங்கி ஆரம்பித்து விடும் விஸ்கி பார்ட்டி, அதுவும்வாட்69 என்ற பிராண்ட், அத்துடன் பக்கோடா வேறு, ஒரே சிரிப்பும் கொம்மாளமும் தான் முற்றத்தின் ஒரு கோடியில் தான் என் வீட்டு டாய்லட் அமைந்திருந்ததால் எனக்கு இந்தக்கொண்டாட்டம் ஆரம்பித்து விட்டால் வீட்டுச் சிறைதான். வெளியே வரமுடியாது. சர்தார் கிஷன்சிங்கின் அன்புக்காக பொறுமையுடன் இருக்க முயற்சித்தேன். இதற்குஒரு முடிவு தா என்று நான் வணங்கும் தேவியிடம் முறை இட்டேன், ஒருநாள், அந்தக் கர்தார் சிங் அவர் நண்பர் இல்லாத நேரம் என் வீட்டில் திடீரென நுழைந்தார், கதவு அநேகமாக திறந்தே இருக்கும், நான் அந்த நேரம் ரேடியோவில் பினாக்காகீத் மாலா கேட்டுக் கொண்டிருந்தேன் அந்தப் பாட்டுக் கூட ஞாபகம்இருக்கிறது, "ஜரா ஸாம்னே தோ ஆவோ சலியே.." என்ற சிவரஞ்சனியில் மிக அருமையான பாடல். இவர் உள்ளே வந்து சோபாவில் அமர்ந்து கொண்டார். " நீ இன்று ரொம்ப அழகாக இருக்கிறாய்" என்றார்,ஐயோ இது என்ன ட்ராக் மாறுகிறதே என்று பேச்சை மாற்ற சாய் வேண்டுமா என்றேன், "இல்லை நீ இருந்தால் போதும் பாணிபிலாவோ" தண்ணீர் கேட்டார் சரி என்று தண்ணீர் எடுக்க உள்ளே சென்று ஒரு கிளாசில் தண்ணீர் வைத்து அதை ஒரு ட்ரேயில் வைத்து அவரிடம் நீட்டினேன், டம்ளரை கையில் கொடுக்கும்படிக் கேட்டார் கொடுத்த பின் உள்ளே நகர்ந்து விடலாம் என்று எண்ணி கிளாஸ் டம்ளரை அவரிடம் நீட்ட கிளாஸுடன் என் கையையும் பிடித்தார்...
வளரும்...
Tuesday, May 8, 2007
"எல்லை இல்லா அன்பும்... அடங்காத வெறியும்"-2
Posted by
Meerambikai
at
4:41 AM
0
comments
"எல்லை இல்லா அன்பும்... அடங்காத வெறியும்" -1
நான் இந்த "எல்லை இல்லா அன்பும்... அடங்காத வெறியும் " என்பதைப் பற்றி எனக்கு தில்லியில் பலவருடங்கள்(45)இருந்த அனுபவம் எழுத உந்தியது, இது பெரியதாக வளரும் என்பதால் சிறு பகுதிகளாகப் பிரித்து எழுதுகிறேன். படிப்பதற்கும் வசதியாக இருக்கும். தயவு செய்து படித்து ஆதரிப்பீர்கள் என நம்புகிறேன். இது என் வாழ்க்கையில் நடந்தாலும் இதிலிருந்து நிறைய நாம் கற்றுக் கொள்ளலாம். என்பதால் பகிர்ந்து
கொள்கிறேன். எனக்கு திருமணம் நடந்தபின் புதிதாக புதுக் குடித்தனம் செய்ய தில்லி நகரில் காலடி வைத்தேன். ஹிந்தி நன்றாகத் தெரியுமாதலால் மொழி பயம் இருக்கவில்லை. நாங்கள் தம்பதி சமேதராக வீட்டு வாசலில் வந்து இறங்கியதும், நான் உள்ளே நுழைய முற்பட்டேன். என் பெற்றோர்கள் ஞாபகம் வர கண்களில் நீர் முட்டியது. அப்போது ஒரு சிங் பெரியவர் வந்தார்,
"டஹரியே டஹரியே "என்று அன்பாகக் கூறி எங்களை நிறுத்தி பின் தன் மனைவியை கடுகு எண்ணெய் கொண்டு வரச் சொல்லி வாசலில் ஒரு ஓரமாக விடச் சொன்னார். திருஷ்டி கழிக்கிறாராம்,பின் அவர் மகனை அழைத்து எங்களுக்கு ஒரு பூச்செண்டு கொடுக்கும்படி சொன்னார், பின் ஒரு ஆரத்தியும் எடுத்து "பிடியா{bitiyaa} அபி அந்தர் ஜாயியே" என்றார். முன் பின் தெரியாத என்னை அவர் மகளே என்று அழைத்து நல்ல மரியாதையும் செய்து உள்ளே அனுப்ப நான் என்னையே மறந்தேன்.
என் கண்வர் காலை 8 மணி போனால் இரவு 7க்கு வந்த பின், திரும்ப எம்பிஏ வகுப்புக்குப் போய்விடுவார். அங்கிருந்து வரும் நேரம் 11 மணிக்கு மேலாகிவிடும், அப்போதெல்லாம் என் தனிமையைப் போக்கி தாய் தந்தை போல் பார்த்துக் கொண்டது அந்தக் குடும்பம்.
எனக்காக அந்தச் சர்தார்ஜி விட்டது இரண்டு... ஒன்று அசைவம் இரண்டு ஒரு சிறந்த நட்பு.
ஒருநாள் நான் முற்றத்தில் உட்க்கார்ந்து ஸ்வெட்டர் பின்னிக் கொண்டிருந்தேன் இரு குடும்பதினருக்கும் பொதுவான முற்றம், அப்போது அந்தச் சர்தார் கிஷன்சிங் வந்தார், கையில் ஒரு கோழி அதைத் தலை கீழே பிடித்துக் கொண்டிருந்தார் அது சிரசாசனம் போல் தொங்கியது, கால்கள் கட்டப்பட்டிருந்தன, நான் அதைப் பார்த்தேன்,
அவரும் விளையாட்டுக்கு அதை என்னிடம் கொண்டுவந்தார், அது என்னைப் பார்த்தது, என்னக்கண்கள்? பரிதாபமாக என்னை நோக்கியது. நடுநடுவே இறக்கைகளையும் அடித்துக் கொண்டது, அப்பப்பா அந்தக் காட்சி என் மனதை உலுக்கியது. நான் உள்ளே போய் என் கதவைச் சார்த்தி கொண்டேன். பின் கொஞ்சம் நேரம் கழித்து ஒரு மாதிரி அலறல் பின் மௌனம் குடிகொண்டது பின் "டக் டக் "என்றச் சத்தம். மெள்ள சன்னல் வழியாக எட்டிப் பார்த்தேன். இறக்கைகள் பிய்க்கப் பட்டு அங்கும் இங்கும் கிடக்க, கோழியின் தலையும் தனியே கிடக்க, இங்கே என் இதயம் படபட என்று அடித்துக் கொண்டன, டாய்லெட் முற்றத்தில் தான் இருக்கிறது ஆனாலும் மனம் அங்கு போக மறுத்தது இங்கு சைவம் அசைவம் பற்றி விவாததிற்கு இடமே இல்லை, அவரருக்கு எது பிடிக்குமோ அது செய்யலாம். ஆனால் அந்தக் கோழியை அழகாக அணைத்து வந்து பின் ஒரே போடாக வெட்டினால் அவ்வளவு வேதனை அது அனுபவிதிருக்காது, ஒரு உயிரின் வேதனை என் மனக்கண்னின் முன் நின்றது. இரவு தலைவலி பின் வாந்தி
என்று உடல் நிலை கெட்டது, மனதிற்கும் உடலுக்கும் எத்தனைச் சமபந்தம் உள்ளது? மறு நாள் சுரமும் வந்தது என் இதயமும் கோழி போல தானோ என்னவோ? இப்போது அப்படியில்லை... அனுபவம் எதையும் தாங்கும் இதயமாக ஆக்கி உள்ளது. மறு நாள் நான் எழுந்து வராததைக் கண்டு அந்தச் சர்தார் குடும்பம் என்னைப் பார்க்க ஆப்பிள் பழங்களுடன் வந்தது. "ஏன் மகளே! இப்படிப் படுத்து விட்டாய் ?"என்று பாசமுடன் என் தலை கோதிய படியே விசாரிக்க நான் அந்தக் கோழி சமாசாரம் சொன்னேன் அவ்வளவுதான்... அவர் " என் ஆசை மகளுக்காக இன்றைய தினத்திலிருந்து இந்த வீட்டிற்கு இனி கோழி வராது! என் மகளுக்காக நான் இதை விட்டு விடுகிறேன்" என்றார் என் கண் கலங்கி அந்த அன்பின் ஊற்றில் மிதந்தேன்...
வளரும்...
அன்புடன் விசாலம்.
அன்புடன் விசாலம்
Posted by
Meerambikai
at
3:09 AM
0
comments
Monday, May 7, 2007
மருந்தில்லாத... மருத்துவம்..!
நாம் மருந்துகளை கோலிகளை முழங்கியே காலம் ஓட்டுகிறோம், ஒரு தலைவலியா? உடனே எடு ஒரு சாரிடோன். ஒரு ஜுரமா எடு ஒரு ஆஸ்பிரின், தூக்கம் வரவில்லையா? உடனே எடு ஒரு கம்போஸை... என்று அவசர உலகத்தில் அவசர வாழ்க்கை நடத்திக் கொண்டிருக்கிறோம். நம் உடலில் நமக்குள்ளேயே சரி செய்யும் சக்தியும் இருக்கிறது. நம் சரீரத்திற்குத் தகுந்த மாதிரி வாழ்க்கை முறையைக் கடைப் பிடித்தால்... ரோகமே வர வாய்ப்பு இல்லை, காலை எழுந்திருக்கும் நேரம் இரவு படுக்கும் நேரம் உண்ணும் உணவு கூடிய வரையிலும் இயற்கையுடன் ஒன்றி வாழ்தல் என்று ஒழுங்கு முறையுடன் வாழ பிரச்சனை வருவதில்லை. இயற்கைத் தத்துவங்களை அடிப்படையாகக் கொண்ட அற்புதமாக செயல்படும் மெரிடியன் என்ற உடலில் உள்ள முக்கியப் புள்ளிகளில் அழுத்தம் தர மக்கள் மிகவும் பயனடைகின்றனர். இதை சுஜோக் தெரப்பி என்றும் அக்குபிரஷர் என்றும் சொல்லலாம். இதை உலக சுகாதார நிறுவனம் அங்கீகாரம்
செய்திருக்கிறது இதில் அக்குபங்சர் என்று ஊசிகளை மெரிடியனில் இலேசாக ஏற்றி சரி செய்வதும் உண்டு, மற்றொன்று ரிப்ளக்ஸாலஜி இதுவும் அக்குபிரஷருக்கு தம்பி என்று சொல்லலாம். சீனாவில் ஆரம்பித்து பின் ஜப்பான், அமெரிக்கா என்று இப்போது பல நாடுகளில் இந்த வைத்திய முறையை விரும்பி ஏற்கின்றனர். இதைப் பற்றி பலர் பல புத்தகங்கள் எழுதி உள்ளனர். அதில் சோன்{zone }Wiliam pitzgerald எழுதிய புத்தகம் மிகப் பிரமாதம். Perfect health buy Deepak vohra and accupressure and fitness by bojraj இந்த இரண்டு புத்தகங்களும் இதைப் பற்றி நன்கு சித்தரிக்கப்பட்டுளன. நமது உடலில் சக்தி {energy}யின் ஓட்ட்ம் நிற்காமல் ஓடிக் கொண்டு இருக்கிறது.நமது சக்தி ஓட்டத்தில் நடுவே தடங்கல் {blocks ] வந்தால் ஓட்டம் கெட்டு அதில் பாதிப்பு வருகிறது. நமது கை கால்களில் இருக்கும் முக்கியப் புள்ளிகளில் அழுத்தம் தர சக்தியின் ஓட்டம் சரியாகி அதன் பிரச்சனையும் சரியாகிவிடுகிறது. அந்த முக்கியப் புள்ளிகள் சர்க்கரை நோய்க்கு, இருதயம், சிறு நீரகம், இரைப்பை, தைராய்ட் சோலார் பிளக்செஸ் போன்ற இடங்களில் சம்பந்தப்பட்டு கால் பாதங்கள், கைகளில் அந்தப் புள்ளிகள் முடிவடைந்திருக்கும், அதை நாம் தெரிந்து வைத்துக் கொண்டு அந்த இடத்திற்கு அழுத்தம் கொடுக்க அந்த நோய் கட்டுப்பட்டு பின் சரியாகும், இதில் பக்கவிளைவு பின் விளைவு இல்லை,அந்தக் காலத்தில் கோலம் போடுவது. தோசைக்கு அரைப்பது கிணற்றிலிருந்து தண்ணீர் இழுப்பது போன்ற ஒவ்வொரு செயலும் இந்த அக்குபிரஷர் சமபந்தப்பட்டதே, இன்று எல்லாவற்றுக்கும் இயந்திரம் வந்து சோம்பேறிகளாக ஆக்கி விட்டு அதனால் நோயும் கொடுத்து விட்டது,
உள் மன எழுச்சியால் உடல் பாதிக்கிறது டென்சனில் முதுகு எலும்பு, துயரம் என்றால் குடல் வயிறு பாதிக்கப் படுகிறது கவலை என்றால் மண்ணீரல் வயிறு பாதிக்கிறது, மகிழ்ச்சி அதிகமானால் இருதயம், பயம் அதிகமானால் சிறுநீரகம் பாதிக்கப் படுகிறது, இந்த மன எழுச்சி வராமல் நாம் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும் எல்லாம் நன்மைக்கே
என்று எடுத்துக் கொள்ளும் பக்குவம் வளர்க்க வேண்டும். விரல்கள் நுனியில் அழுத்தம் கொடுத்து வர உடல் உறுப்புகள் சரிவர இயங்கும்
அன்புடன் விசாலம்
Posted by
Meerambikai
at
5:05 AM
0
comments
Sunday, May 6, 2007
நான் இருக்கிறேன் உனக்கு ,,,,,,,
போகலாம் வா" என்றான்
" என் வாழ்க்கையே இருளானதே,
எங்கே போவேன் நான்? என்றாள்
எங்கும் மௌனம்...
மன அலையும்
ஓயாமல் அடிக்க
கேட்டான் அவன்,
யார் அந்தக் கயவன்?
கூறாமல் விம்மினாள்,
கைகள் மணலில் கோலம்
அவள் வாழ்க்கையே அலங்கோலம்
மங்கலான முகம்
அங்கு தெரிந்தது
காதலில் ஏமாந்தாள் தங்கை,
அண்ணன் கொடுத்தான் தன் கை,
பெற்றோர்கள் ஒதுக்க
தங்கைக்கு ஒரு தாயானான்
காப்பாற்ற ஒரு தந்தையானான்
இனி அவனுக்கு ஏது திருமணம்?
தங்கையின் வாழ்வே நறுமணம்
இதுதான் அவன் லட்சியம்
அலைகளே அதற்கு சாட்சியம்
ஒரு வழிபிறந்தது அங்கு
பாசமலர் மலர்ந்தது அங்கு...
அன்புடன் விசாலம்
Posted by
Meerambikai
at
5:55 AM
1 comments
மன்னித்துவிடம்மா...
எப்படிம்மா இந்த மாதிரி நான்?
என்க்கே தெரியாத ஒன்று
நடந்து விட்டது இங்கு,
பல தடவை சொன்னாய் நீ
உன் குடியையே கெடுக்கும்"
எனக்கு இந்த நிலையா?
ஆக்கினவன் யாரம்மா?
ஆ என் மூளையும் மழுங்கியதே
ஞாபக சக்தியும் போனதே,
இரு நினைவு செய்கிறேன்,
சற்று யோசிக்கிறேன்...
ஆ என்னைவைத்து வியாபாரம்
செய்தவன் ஒரு டாக்டர் அம்மா.
தவறை உண்ர்ந்தேன்...
என்னை மன்னித்துவிடம்மா...
அன்புடன் விசாலம்
Posted by
Meerambikai
at
3:19 AM
0
comments
Be Happy

ஓ குண்டு மனிதா நீ ஹார்டிதானா?
உடம்பை இளைக்க இந்த ஆட்டமா?
இல்லை! ஆனந்தத்தின் எல்லையில் இந்த ஆட்டமா?
குழக்கட்டை சரிக்க இந்த ஆட்டமா?
“இல்லை! டிஸ்கோதே” யின் சரக்கில் இந்த ஆட்டமா?
எங்கே உந்தன் “லாரல்” தேடட்டுமா?
ஓ உன் அருகிலேயே இருப்பு,
ஓ ஏனப்பா இந்த இளைப்பு?
காதலியைப் பிரிந்த ஏக்கமா?
தனிமையை ஆட்டும் துக்கமா?
தினசரி சாப்பாடு மட்டமா?
ஆனாலும் உன் டான்ஸ் உச்சமா?
“ஹார்டி”யுட்ன் சேர்ந்து அமர்க்களமா?
Posted by
Meerambikai
at
2:39 AM
0
comments
Thursday, May 3, 2007
அமெரிக்காவில் ஒரு கோவில்!
நடக்கின்றன பண வசதி இல்லாமல் படிப்பு விட்டவர்களுக்கு மேற்படிப்புக்கு உதவுகிறார்கள். சில சமயம் நான் சென்னையில் இருக்கிறேனா என்று கூடத் தோன்றியது. நமது இந்தியர்கள் வெளி நாடுகளில் உள்ளன்போடு மனம் ஒன்றி பல நல்ல காரியங்களைச் செய்து பாரத நாட்டின் கலாசாரத்தைப் பரப்பி வருவது மனதிற்கு மிக ம்கிழ்ச்சியைத் தருகிறது.
அன்புடன் விசாலம்
Posted by
Meerambikai
at
4:01 AM
1 comments




